Ik zat onderweg naar mijn werkgroep in de stiltecoupé. Laptop open, klaar om eindelijk iets gedaan te krijgen. Totdat verderop iemand luidkeels begon te vertellen over zijn wilde weekend. Ik keek naar het woord “STILTE” dat in koeienletters op de ramen stond en dacht: wat betekent zo’n stiltecoupé juridisch eigenlijk?
Het is geen wettelijk stiltegebod, maar vrijblijvend is het ook niet. In de huisregels van de NS staat dat het in stiltezones echt stil moet zijn en je medereizigers niet mag storen. Zodra je de trein instapt, accepteer je die voorwaarden. Je bent dus niet wettelijk verplicht tot je gedrag in de stiltecoupé, maar wel tot een verbintenis die gehandhaafd kan worden.
Een gefrustreerde medereiziger wees steeds nadrukkelijker naar de letters op het raam. Totdat ze het zat was. Zij verbrak haar stilte en sprak hem aan. Even werd het stil. De jongen mompelde nog iets, waarna de rust terugkeerde. Ik keek toe en dacht: soms heeft een regel pas betekenis als iemand hem hardop uitspreekt.
