Het heilige boek voor duizenden studenten in Nederland. Zo’n zevenduizend pagina’s, verdeeld over twee boeken en verpakt in een gouden kaft. Vaak versierd met neongroene, -gele en -roze tabjes; methodisch op kleur geplakt of kriskras door elkaar, afhankelijk van de student.
De wettenbundel is niet altijd even populair. Hij is onmisbaar, maar zwaar is ‘ie ook. De echte pechvogels hebben beide bundels op dezelfde dag nodig en zeulen urenlang ruim drie kilo met zich mee.
Toch heeft deze bundel iets moois. Hij verbindt al die duizenden rechtenstudenten met elkaar. Als ik weer eens tot in de kleine uurtjes in de bieb zit, zie ik altijd wel een paar lotgenoten diep over dat gouden boek gebogen. Blikken van herkenning worden uitgewisseld. Er heerst een gevoel van saamhorigheid. Ik stel mij graag voor dat een toga later hetzelfde gevoel zal geven: een tastbaar bewijs dat wij die avonden in de bieb met z’n allen hebben overleefd. Tot die dag aanbreekt, nemen wij de wettenbundel maar voor lief.
