Met mijn sneeuwschuiver in de hand kijk ik naar de witte deken op mijn stoep. Het heeft gisteren namelijk gesneeuwd. Mijn buurman heeft zijn stukje stoep al glimmend schoon en roept bemoedigend: “Even de schouders eronder, hè!”. Ik aarzel. In mijn achterhoofd echoot de waarschuwing van mijn docent aansprakelijkheidsrecht: doe het goed of doe het niet. Sinds 2007 is de veegplicht weliswaar afgeschaft, maar een halfslachtig schoongeveegde stoep kan juridisch gezien riskant zijn. Eén over het hoofd gezien ijsvlakje op een verder schone stoep en ik ben aansprakelijk wegens gevaarzetting op grond van artikel 6:162 BW. Door mijn actieve handelen heb ik de situatie nog gevaarlijker gemaakt. Ik zet mijn schuiver vastberaden terug in de schuur. “Wat doe je nu?” vraagt de buurman verbaasd. Ik wijs naar de dikke laag poeder voor mijn deur. “Ik kies voor onschuld door een natuurverschijnsel,” zei ik. “Wie hier valt, heeft domme pech. Wie bij jou valt, heeft een claim.”
