Aankomend studieblok heb ik de loterij gewonnen. Drie vakken, elke dag les, met als kers op de taart twee tentamens op één dag. Tegelijkertijd stijgen de huurprijzen harder dan de raketten van SpaceX en is elk schap in de supermarkt tegenwoordig een premiumsectie. De lonen kruipen met symbolische procentjes omhoog, in een tempo dat zelfs mijn negenentachtigjarige grootmoeder kan inhalen.
Wie als student niet wil leven van instant noodles zal minstens twaalf uur per week moeten werken. Vergeet dan niet stapels literatuur te lezen, actief mee te doen en hoge cijfers te halen. Ondertussen moet je concurreren voor een stageplek, besturen bekleden en de LinkedIn-pagina bijhouden alsof je een wandelend cv bent. Alles voor de meritocratie: laat de besten zegevieren. Toch?
Gelukkig krijg ik hulp van DUO en mijn ouders. Zo heb ik genoeg tijd om te studeren. Dit is paradoxaal: het recht is de beschermer van gelijke kansen, maar men moet de familiale loterij winnen om die gelijkheid te kunnen benutten.
