‘Aan de Amsterdamse grachten heb ik heel mijn hart voor altijd verpand.’ Wim Sonneveld zong het vol overtuiging. Of hij dat ook voor elkaar krijgt, valt nog maar te bezien. Een hart verpanden klinkt misschien romantisch, maar juridisch zitten daar behoorlijk wat haken en ogen aan.
Voor een geldig pandrecht moet het verpande goed namelijk overdraagbaar zijn. Op de zwarte markt zou dit misschien lukken, maar via legale kanalen gaat dat hart nergens heen: handel in menselijke organen is in Nederland verboden.Ook een geldige titel voor het pandrecht ontbreekt dus. Wim is gelukkig wel beschikkingsbevoegd: het hart is immers van hemzelf. Maar ‘voor altijd’ is juridisch wat ambitieus. Een pandrecht is nu eenmaal een afhankelijk en beperkt recht.
Amsterdam kan Wims liefdesverklaring dus alleen ter harte nemen, maar houdt er geen juridische zekerheid aan over. Ik zou dan ook tegen Wim willen zeggen: laat dat hart lekker zitten en blijf vooral zingen, want verpanden kun je maar beter la-la-laten.
