Maandelijks rijd ik naar Duitsland om mijn vriend te bezoeken. Alhoewel ik altijd tegen het afscheid op zie, troost ik mezelf door op de terugweg langs de DHL om de hoek te rijden. Anderen halen hier hun pakketjes op, maar ik richt me op de hoeveelheid dropveters, zure matten en kersensnoepjes die mijn stemming weer beloven te verbeteren. ‘Haribo macht Kinder froh, und Erwachsene ebenso’ klopt dan ook helemaal voor mij. Met het snoepzakje in mijn handen loop ik watertandend terug. Helaas gaat het bij de eerste hap mis. Het dropje is zo hard dat mijn tand bijna afbreekt. De meesten zouden denken: weg met dit rotspul! Ik ben vooral teleurgesteld. Vorige maand smaakte het namelijk echt anders; tot mijn schaamte kan ik dat inmiddels feilloos beoordelen. Ik vraag me af wanneer de laatste keer was dat de bakken met snoep vervangen waren. Bestaat er überhaupt zo’n wettelijke plicht? Spoiler alert: nee. Het zal me er waarschijnlijk niet van weerhouden hier weer te belanden.
