Hongerig voor een UB-plek

Het is maandagochtend, kwart over acht stipt. Ik pak mijn fiets en haast mij richting de UB. De tentamenperiode is begonnen en dat is te merken. Als ik aankom staat er al een rij. De klok slaat half negen en mensen beginnen voor te dringen om naar binnen te gaan. Er zijn zelfs studenten die rennen. In mijn hoofd hoor ik de muziek van The Hunger Games. Studenten mogen alleen naar binnen met een UvA-pas. Hiermee krijg je niet alleen toegang tot een studieplek, maar geef je ook persoonlijke gegevens weg: wie je bent, wat je studeert en wanneer en hoe vaak je de UB bezoekt. Volgens de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) mogen persoonsgegevens alleen worden verwerkt als dit noodzakelijk en in verhouding is tot het te bereiken doel, zoals bij een toegangscontrole. Juridisch klopt het misschien, maar het recht op een studieplek voelt ineens als een voorrecht waarbij privacy een bijzaak is. Ik weet zeker dat ik nooit voor een plekje zal rennen.