Tijdens het afrekenen van mijn bestelling bij de Bijenkorf verschijnt de zin: “Door verder te gaan, gaat u akkoord met onze voorwaarden.” Ik klik braaf. Niet omdat ik ze heb gelezen, maar omdat mijn trui anders niet wordt verzonden. Toch intrigeert het me. Ergens, diep verstopt en moeilijk leesbaar, staan bepalingen die mijn rechten beperken, mijn verplichtingen verzwaren en hun eigen aansprakelijkheid verminderen. Allemaal met mijn ‘instemming’. In het contractenrecht draait alles om wil en verklaring. Door simpelweg op die gele knop te klikken, leg ik een wilsverklaring af. Maar mijn wil was vooral gericht op wat er in koeienletters op de site staat: die ene wollen trui, maat M, morgen in huis. Niet op exoneraties of forumkeuze. Of dat juridisch dezelfde ‘wil’ is, betwijfel ik. Toch is die ene klik voldoende. Ik ben gebonden aan de voorwaarden. Welke precies weet ik niet. Ik klik op ‘bestellen’. Gelukkig, net op tijd, de trui is morgen in huis.
